Gerard van Dam woont zelfstandig in een benedenhuis. Hij is vorige maand 89 geworden, dat was een groot feest. Zijn kinderen en kleinkinderen waren er allemaal. En een dag later kwamen er nog een paar vrienden. Jammer dat zijn vrouw het niet meer mee kan maken. Die is inmiddels al 3 jaar geleden overleden.

Gerard woont zelfstandig, met een beetje hulp

Gerard heeft zijn huisje goed op orde, ook al kost het hem moeite om de huishoudelijke klusjes allemaal te doen. Gelukkig waren zijn dochter en schoondochter er veel na de dood van zijn vrouw. Zij hebben hem geleerd hoe hij de klusjes het best kan doen. Wist hij veel dat je het aanrechtdoekje regelmatig moet wassen. Nu kan hij zelfs de was opvouwen en strijken. Dat had hij vroeger nooit gedaan. Stofzuigen en ramen lappen, dat gaat ook wel. En zijn dochter komt de ene week langs voor wat extra dingen, zoals het soppen van de keuken. En zijn schoondochter de andere week.

De dochter van Gerard vindt dat haar vader zich goed redt: "Vader is nog een krasse heer, maar ja, hij is wel een dagje ouder. Toen mama overleed, wist hij niet veel van het huishouden. Laat staan dat hij kon koken. Mijn schoonzus Lidy en ik hebben hem een beetje op weg geholpen. Hij doet best veel zelf, maar wij gaan ook om beurten naar hem toe om eens even het hele huisje te poetsen. We zijn zo blij dat hij er zo’n lol in heeft om zelf zijn potje te koken. Dat had mama eens moeten weten!"

'Ik mis haar nog elke dag'

De vrouw van Gerard van Dam is inmiddels al 3 jaar overleden: "Ik mis haar nog elke dag. Ook al mag ik niet klagen over aanloop. Het is fijn dat mijn dochter en schoondochter me zo goed hebben bijgestaan na de dood van mijn vrouw Marie. Zij hebben me geleerd hoe ik voor mezelf een goede warme maaltijd kan koken. Het enige dat ik vroeger wel eens deed was aardappelen schillen. Nu kan ik zelfs spaghetti koken, mijn favoriete eten. Dat had Marie moeten weten.

De vrouw van Gerard stierf 2 maanden nadat ze een hersenbloeding had gekregen: "Mijn vrouw heeft eerst 2 weken in het ziekenhuis gelegen. Ze kon gelukkig wel weer een beetje praten en ze wist me duidelijk te maken dat ze graag thuis wilde sterven. Samen met mijn dochter en zoon heb ik dat voor elkaar kunnen krijgen. Daar ben ik nog blij om, want zo hebben we nog de mogelijkheid gehad om veel bij elkaar te zijn. Ook al was ze op het laatst nog maar een schimmetje, toch zag ik in haar ogen dat het goed was."

"Het is allemaal heel snel gegaan, maar ik ben blij dat ik afscheid van haar heb kunnen nemen. De uitvaart was prachtig: mijn zoon hield een toespraak over zijn moeder, mijn dochter en schoondochter vertelden samen haar levensverhaal. De kleinkinderen hebben de kist gedragen. Het was een plechtigheid zoals zij het gewild zou hebben."

Gerard vergeet wel eens iets

Gerard is 89: "Ik weet dat ik oud ben, ook al voelt het niet zo. Maar niet alles werkt meer zoals vroeger. Het lopen wordt wat minder, maar ook mijn geheugen laat me wel in de steek. Zo was ik helemaal vergeten dat mijn buurvrouw dinsdag jarig was. Ik had het wel in mijn agenda gezet, maar daar had ik natuurlijk die ochtend niet in gekeken. Gelukkig weten mijn buren dat ik wel eens vergeetachtig ben. Toen ik niet uit mezelf kwam, haalden ze me gewoon op. Daar heb je buren voor."

Via internet geldzaken regelen

Gerard vond het erg lastig worden om zijn geldzaken zelf te regelen: "Nu komt mijn dochter hier gelukkig regelmatig en ik heb haar gemachtigd voor mijn bankrekening. Samen kijken we nu elke 2 weken even wat er ligt aan rekeningen. Ze heeft internetbankieren voor me aangevraagd en ze laat me steeds zien hoe ze geld overmaakt. Nu ze het een paar keer samen met mij gedaan heeft, kan ik het gelukkig ook zelf. Zo moeilijk is het eigenlijk helemaal niet."

Geen auto meer, toch mobiel

Autorijden doet Gerard al een paar jaar niet meer: "Het is zo druk op de weg, ik vond het niet meer veilig. Je moet er toch niet aan denken, dat je een fietser aanrijdt. Nee, als ik nu ergens naar toe moet, dan gaat er wel één van de kinderen of kleinkinderen met me mee. Of ik ga zelf met de bus. Ook heb ik fijne buren, die me wel eens naar Bertus brengen, dat is een oude vriend van me die in een verpleeghuis woont aan de andere kant van de stad. En als ik naar de kaartvereniging ga in de ouderensoos, dan loop ik gewoon. Ik neem wel mijn wandelstok mee, anders ben ik bang dat ik val."

Deze tekst is gebaseerd op waargebeurde verhalen. De persoonsgegevens zijn wel fictief.

Vergelijk hulpaanbod